Bazen insan o kadar çok şey yapmak istiyor ki, çevresinde kim varsa mutlu olsun, herkesin yarasına bir merhem sürsün istiyor. Ama birde çevresindekilere dönüp bakıyor, yazık diyor her şeye. Yazık. Dünya dursun istiyor bir anda, hiç bir şeye derman olmasın, bir damla su gerekse de bir yangını söndürmeye, artık dökecek tek damla yaşı kalmamış diyor. Ve ardından vazgeçiyor kendiliğinden, benim onlardan farkım bu diyor. Çekilip kendi köşesine ağlıyor, üzülüyor, ama umudunu yeşertiyor tekrar.
İstiyor ki doğru bildiğini tüm insanlara göstersin...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder