Sükut...

Oysa bilmek lazımmış her şeyi... Satır satır okuyup, ilmek ilmek işlemek lazımmış... Peki nasıl? Nasıl olup da insan olmayacak insan, nasıl olup da bilecek, yaşayacak... Sonra sükut edecek, sustukça sükut edecek, gece çöktükçe sükut edecek. Nefesi yettiğince, gömülebildiği kadar derine gömüldükçe sükut edecek.

Dönüp bakınca ardına anlayacak sonra, umut bekledikçe solmaya mahkum, umut bekledikçe son damla, umut bekledikçe son gazel... Ve anlayacak, sükut en iyisiymiş aslında... Sessizliğe gömülmek, gecenin karanlığını, denizin dibine gömülür gibi gömülmek...

Ve son bir söz "Er'refik-el Âlâ"...