SESSİZ GEMİ

Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan.

Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.

Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.

Biçare gönüller. Ne giden son gemidir bu.
Hicranlı hayatın ne de son matemidir bu.

Dünyada sevilmiş ve seven nafile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmeyecekler.

Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden.
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden

Yazar : YAHYA KEMAL BEYATLI

Oturma münkir ile yeme sancı

Oturma münkir ile yeme sancı
Pas alırsın paklamaz her kalaycı

Oturma ehl-i bidat ile zulami
Berbad eder eyler seni melami

Bilmiyorum ki!..

Bilmiyorum ki nedendir bu göz yaşları,
Bilmiyorum ki neden yağar bu yağmurlar,
Bilmiyorum ki neden deniz yine dalgalanmış,
Bilmiyorum...

Gök yüzünde bulutlar süzülüyor,
Bir çukurda su birikmiş,
Çamur olmuş tokrak yine, nedendir?
Bilmiyorum...

Okyanusta bir damla suya ihtiyacım var,
Arıyorum ama bulamıyorum,
Bir damla, nerededir?
Bilmiyorum...

Ağlıyorum,
Bir damla arıyorum,
Göz yaşlarım nerede?
Bilmiyorum...

Devekuşunun Hikâyesi

Devekuşuna demişler, "Kanatların var, uç." O da kanatlarını kısıp "Ben deveyim" demiş, uçmamış.
Sonra ona demişler, "Madem deveyim diyorsun, yük götür. O zaman kanatlarını açıvermiş, "Ben kuşum" demiş.

Ağlarım, ağlatamam, hissederim, söyleyemem.
Dili yok kalbimin ondan ne kadar bizarım.

Mehmet Akif Ersoy

Derman arardım derdime derdim bana derman imiş.
Burhan arardım aslıma aslım bana bürhan imiş.

Sağu solu gözler idim dost yüzünü görsem deyü.
Ben taşrada arar idim ol can içinde can imiş.

Öyle sanurdum ayrıyım dost gayridir ben gayriyim
Benden görüp işiteni bildim ki ol canan imiş.

Savmu-u salat u hacc ile sanma biter zahid işin
İnsan-ı kamil olmağa lazım olan irfan imiş.

Kanden gelir yolun senin ya kande varır menzilin
Nerden gelip gittiğini anlamayan hayvan imiş.

Mürşid gerektir bildire Hakk’a sana hakk-al-yakın
Mürşidi olmayanların bildikleri güman imiş

Anla hemen bir sözdürür yokuş değildir düzdürür.
Alem kamu bir yüzdürür görem anı hayran imiş.

İşit Niyazi’nin sözün bir nesne örtmez Hak yüzün.
Hak’dan ıyan bir nesne yok gözsüzlere pünhan imiş.


NİYAZi-İ MISRI

Hüzün...

Nankörlük mü nedir bilmiyorum kendi nefsime, üzülüyorum yine de istediklerimin olmasına, sızlıyorum, göz yaşı döküyorum, dönüp kendime bakıyorum... Karşımda bir suçlu görüyorum sadece, üzülüyorum, suçlu olduğuma değil, bunca insanı kırdığıma, incittiğime... Üzülüyorum, elimdekilerin kıymetini bilemediğime... Üzülüyorum, beni ben yapanı bilemediğime... Ve artık biliyorum, bütün suçların sahibi benim... Ve af diliyorum, herkesten, her şeyden... Ama kendimi affetmiyorum asla...