Hüzün...

Nankörlük mü nedir bilmiyorum kendi nefsime, üzülüyorum yine de istediklerimin olmasına, sızlıyorum, göz yaşı döküyorum, dönüp kendime bakıyorum... Karşımda bir suçlu görüyorum sadece, üzülüyorum, suçlu olduğuma değil, bunca insanı kırdığıma, incittiğime... Üzülüyorum, elimdekilerin kıymetini bilemediğime... Üzülüyorum, beni ben yapanı bilemediğime... Ve artık biliyorum, bütün suçların sahibi benim... Ve af diliyorum, herkesten, her şeyden... Ama kendimi affetmiyorum asla...